Wnętrze domu mieści się na kilku poziomach. Z sieni prowadzą kręte schody na piętro. Znajduje się tu salon połączony z jadalnią i sąsiadującą kuchnią. "To bardzo korzystny dla mnie układ, bo pomaga mi łączyć funkcje pani domu i kucharki. Przygotowując potrawy mogę jednocześnie uczestniczyć w rozmowie toczącej się w salonie." mówi pani Elżbieta. "Krzysztof potrafi znienacka poinformować mnie, że właśnie zaprosił na obiad kilkunastu gości, więc muszę być przygotowana na każdą okoliczność." Po drugiej stronie holu jest gabinet reżysera z niewielkim pomieszczeniem na archiwum, obok zaś pokój, który zajmowała jego mama. Zwraca uwagę bardzo piękny kaflowy piec, dzieło pani domu. "Krzysztof chciał się uniezależnić od ogrzewania gazowego. Zapytał, czy mogłabym mu zbudować piec" wspomina gospodyni. Jeżeli pani Elżbieta podejmuje jakieś wyzwanie, działa totalnie. Chciała, by piec zbudowany był z okrągłych kafli, których niestety nigdzie nie można było dostać. Postanowiła zatem wykonać je własnoręcznie. Kupiła specjalistyczną wyciskarkę, sama gliniane kafle suszyła i malowała. Efekt jest imponujący. Na piętrze obok sypialni znajduje się jeszcze zaciszne pomieszczenie do pracy pana domu; tu zaszywa się, kiedy ma ważną pracę do wykonania, tu słucha ulubionej muzyki. W piwnicy umieszczono kotłownię, pralnię, pokój gościnny z łazienką i pomieszczenie spiżarniane, które sprawdziło się zwłaszcza w czasach komunizmu. Pani Elżbieta wspomina, jak podczas stanu wojennego z okolic Kazimierza, gdzie mieli dom, przywoziła poćwiartowaną krowę, która później na swoją kolej czekała w zamrażalniku. Kiedyś w takiej eskapadzie towarzyszył jej nawet zaprzyjaźniony niemiecki reżyser, dla którego była to przygoda życia.

Urok oranżerii